هروقت می خوام مثه آدم وارد فضای مجازی بشم که خیره سرم مثلن وبگردی کنم، یه آهنگ غمگین از یه وب، یه متن جانسوز از یه در به در، یه عکس تانخورده و تر و تمیز تو یه بعدازظهر، میزنه همه چیزو خراب می کنه.. به سبک "احمد" در "درباره الی" میگم که : چرا واقعن؟ چند وقت می شد که یکی از تفریحات سالمم گوش دادن به نقدهای آقای فراستی بود.. آخ لذت  و حظی می بردم عمیق که نگو  و نپرس.. با خودم می گفتم چقدر قشنگ در یک دور دیدن فیلم، زیروبم غلط غولوطای فیلمنامه دستش میاد، خودش می دونه چه فیلمی دوس داره ببینه، چی رو نه.. اما من چی؟ با هزار امید و آرزو خدا خدا می کنم فیلمی که برای اولین بار می خوام ببینم، لااقل خلقمو تلخ نکنه، طلا بودن وقتم پیشکش...

چند وقتی میشه که وقتی به آرشیو فیلمهای از 87 به پایین رو که دوره می کنم، دلم شدید می گیره .. نمی دونم چرا دلتنگ میشم.. شاید همینجوری...

دیگه نمی نویسی ..! کوچیک شدی، سنگین شدی، در عین ِ حالی که کوچیکی، اما حست از خوده یه سنگ هم قوی تره... لااقل سنگ به اذن خدا توسط طوفانی، چیزی جابه جا میشه .. اما تو چی؟ هیچی .. تا میام به خودم بجنبم زمان زندگی ام جلو میره. یه بارم نخواستم ازش بپرسم که عزیزجان طلا جان، با ارزش، وایسا منم بیام خُب .. گازشو گرفته همینجور یه بند جلو میره. منم باهاش میرم خب، اما انگار عروسک خیمه شب بازیی چیزی شدم و خودم خبر ندارم. تو سیرک دنیا دست و پا می زنم و هنوز غرق نشدم..

یه دنیای ساکت، ساعت 4:44 صبح، صدای مرغ سحر و ذهن من که این چند خط رو واسه خودش حلاّجی می کنه. لابد یه مخاطبی هم مشغول خوندنش میشه... ببخشید تو ذوقتون می زنم، اول روزی دلم درد می کرد،  دردشو نوشتم...

خدایا سلام

بهارم سلام. 91 ِ نهنگی ِ من سلام.

دوست ترینام سلام

از همه چیز چشم پوشی می کنمو تازه شدن خودمو و وجودمو  و سال ِ نو رو به همتون تبریک میگم.

یه هدیه کوچولو دارم اونم عکسی که از سفره امسال بهارم براتون می گذارم و لحظه ای که خدا در تقدیرم نوشت تا این عکسو ثبت کنم. دوسش دارم و حدودای 3 ساعتی میشه که روی دسکتاپ قدم گذاشته...